Ġwanni Pawlu II fil-proklamazzjoni ta’ ħames Beati ġodda.


QUDDIESA GĦALL-PROKLAMAZZJONI TA’ ĦAMES BEATI ĠODDA. OMELIJA TAL-QDUSIJA TIEGĦU ĠWANNI PAWLU II. San Pietru 22 ta’ Ġunju 1980.

“Faħħru lill-Mulej għaliex huwa tajjeb: għaliex eterna hija l-ħniena tiegħu!” (Sal 135 [136], 1).

1. Din l-istedina eċċitanti tas-salmista biex ilkoll ningħaqdu fil-glorifikazzjoni ta’ Alla, għat-tjubija u l-ħniena infiniti tiegħu, illum il-Knisja kollha tilqagħha, imfawra b’ferħ ifur għaliex tistà tbaxxi u tqim ħamsa minn uliedha mgħollija għall-unuri tal-altari permezz tal-beatifikazzjoni u fl-istess ħin, tistà tippreżentahom għall-imitazzjoni tal-fidili u għall-ammirazzjoni tad-dinja: dawm huma ġiżwita, “appostlu tal-Brażil”, Ġużeppi ta’ Anchieta; mistika missjunarja, Maria dell’Incarnazione (Guyart);  terzjarju franġiskan fundatur tal-kongregazzjoni betlemita, Pietro De Betancur; Isqof, Francesco De Montmorency-Laval; u verġni indjana tal-Amerika żagħżugħa, Caterina Tekakwitha.

Fihom Alla  qiegħed it-tjubija tiegħu u l-ħniena tiegħu, waqt li għanihom bil-grazzja tiegħu; ħabbhom b’imħabba paterna, imma esiġenti, li kienet tipprometti biss provi u tbatijiet; stedinhom u sejħilhom, għall-qdusija erojka; qalagħhom minn art twelidhom u bagħathom f’artijiet oħra biex iħabbru, f’nofs tbatijiet u diffikultajiet inespressibbli, il-messaġġ tal-Vanġelu. Tnejn huma wlied Spanja, Tnejn minn Franza, weaħda mwielda fiż-żona li llum tikkorrispondi għall-istat ta’ New York u għaddiet imbagħad il-bqija ta’ ħajjitha fil-Kanada. Bħal Abraham huma, f’ċertu punt ta’ ħajjithom, semgħu – perswassiva, misterjuża, imperjuża – il-vuċi ta’ Alla: “Itlaq minn pajjiżek, minn art twelidek u mid-dar ta’ missierek, lejn il-pajjiż li jien nindikalek” (Ġen 12, 1). Obdew b’disponibiltà umanament inspjegabbli u marru f’żoni mhux magħrufa, mhux biex ifittxu l-għana u l-glorji mondani, mhux biex jagħmlu minn ħajjithom avventura nteressanti, imma sempliċement biex iħabbru lil dawk ta’ żmienhom li Alla huwa mħabba, li Ġesù ta’ Nażżaret huwa l-Messija u l-Mulej, Bin Alla nkarnat, is-salvatur redentur suprem u l-ħellies definittiv tal-bniedem, ta’ kull bniedem, tal-bniedem kollu.

Il-ġrajjiet terreni tagħhom ġraw komplessivament fl-ark ta’ madwar 150 sena, bejn l-1534 u l-1680: perijodu kkaratterizzat mionn fenomeni soċjali, politiċi, kulturali, ekonomiċi kumplessi, u, fil-kamp ekkleżjali, fost l-oħrajn, mill-Konċilju ta’ Trento u mill-istituzzjoni min-naħa ta’ Gregorju XV, fl-1622, tal-kongregazzjoni “de Propaganda Fide”, li animat il-qawmien grandjuż u l-impuls inkontenibbli missjunarju tal-Knisja fl-epoka moderna. 

2.U missjunarju einfatikabbli u ġenjali huwa José De Anchieta, que aos dezessete anos, diante da imagem da Santa Virgem Maria na Catedral de Coimbra, fez voto de virgindade perpétua e decide dedicar-se ao serviço de Deus. Tendo ingressado na Companhia de Jesus, parte para o Brasil no ano de 1553 onde, na missão de Piratininga, empreende múltiplas atividades pastorais com o escopo de aproximar e ganhar para Cristo os índios das florestas virgens. Ele ama com imenso afeto os seus irmãos “Brasís”, participa de sua vida, aprofunda-se nos seus costumes e compreende que sua conversão à fé cristã deve ser preparada, ajudada e consolidada por um apropriado trabalho de civilização, para a sua promoção inumana. Seu zelo ardente o move a realizar inúmeras viagens, cobrindo distâncias imensas, em melo a grandes perigos. Mas a oração continua, a mortificação constante, a caridade fervente, a bondade paternal, a união intima com Deus, a devoção filial à Virgem Santísima – que ele celebra em um longo poema de elegantes versos latinos – dão a este grande filho de Santo Inácio uma força sobre-humana, especialmente quando deve defender contra as injustiças dos dores os seus irmãos indígenas. Para eles compõe um catecismo, adaptado à sua mentalidade e que contribuiu grandemente para a sua cristianização. Por tudo isto ele bem mereceu o título de “Apóstolo do Brasil”.

Traduzzjoni Taljana

2. Missjunarju instankabbli u ġenjali huwa José De Anchieta li minn 17-il sena, quddiem ix-xbiha tal-Verġni Marija fil-Katidral ta’ Coimbra, iwiegħed il-verġinità perpetwa u jiddeciedi li jiddedika ruħu għas-servizz ta’ Alla. Wara li daħal fil-kumpanija ta’ Ġesù jerħilha lejn il-Brażil fl-1553, minn fejn, fil-missjoni ta’ Piratininga, jidħol għal bosta attivitajiet pastorali bl-iskop li jikseb għal Kristu l-Indios tal-foresti verġni. Iħobb b’imħabba kbira lil ħutu “brasis”, jieħu sehem f’ħajjithom, jogħdos fid-drawwiet tagħhom u jikkonvinċi ruħu li l-konverżjoni tagħhom għall-fidi għandha tkun imħejjija, mgħejjuna u kkonsolidata minn xogħol addattat ta’ ċiviliżazzjoni għall-promozzjoni umana. Iż-żelu ardenti tiegħu iqanqlu biex jagħmel vjaġġi bla numru, li wassluh li jkopri distanzi mmensi, f’nofs perikli kbar. Imma l-predikazzjoni kontinwa, il-mortifikazzjoni kostanti, il-karità żelanti, it-tjubija paterna, il-komunjoni ntima ma’ Alla, id-devozzjoni filjali lejn il-Verġni Santissma li huwa jiċċelebra f’poema twila ta’ verrsi eleganti Latini – mingħand dan l-iben kbir ta’ San Injazju qawwa sovrumana, speċjalment meta għandu jiddefendi lil ħutiu ndioġeni mill-inġustizzji tal-kolonizzaturi. Għalihom (l-indiġeni) jikkomponi katekiżmu addattat għall-mentalità tagħhom li jikkontribwixxi bil-kbir għall-kristjanizzazzjoni tagħhom. Għal dan kollu immerita bil-kbir it-titlu ta’ “appostlu tal-Brażil”.

3. Nacido de familia pobre, dedicada a la agricultura y a la ganadería, Pedro de Betancur tiene en su vida un solo objetivo: llevar el mensaje cristiano a les “Indias Occidentales”. A los 23 años deja SN patria y llega a Guatemala, enfermo, sin recursos, solo, desconocido, convirtiéndose en el apóstol de los esclavos negros, de los indios sometidos a trabajos inhumanos, de los emigrantes sin trabajo ni seguridad, de los niños abandonados. El Hermano Pedro, animado por la caridad de Cristo, se hizo todo para todos, en particular para los pequeños vagabundos de cualquier raza y color, en favor de los cuales funda una escuela. Para los enfermos pobres, despedidos de los hospitales pero todavía necesitados de ayuda y asistencia, Pedro funda el primer hospital del mundo para convalecientes. Muere a los 41 años de edad.

El Niño de Belén, en cuyo nombre fundó la Congregación Betlemita, fue el tema asiduo de la meditación espiritual del Beato, el cual en los pobres supo descubrir siempre el rostro de “Jesús Niño”: por esto los amó con una delicada ternura, cuyo recuerdo sigue siempre vivo en Guatemala.

Traduzzjoni Taljana

3. Imwieled minn familja fqira ta’ bdiewa u nies li jrabbu l-annimali, Pedro De Betancur għandu f’ħajtu oġġettiv wieħed biss: li jwassal il-messaġġ nisrani fl-“Indji tal-Lvant”. Ta’ 23 sena jħalli pajjiżu u jmur fil-Gwatemala, marid, fqir, waħdu u mhux magħruf, waqt li mibdul fl-appostlu tal-iskjavi suwed, tal-Indios sottomessi għal xogħlijiet inumani, tal-immigranti, mingħajr xogħol u mingħajr sikurezza tat-tfal abbandunati. Fratel Pedro, animat mill-karità ta’ Kristu, għamel kollox lil kulħadd, b’mod speċjali għall-vagabondi żgħar tar-razez u l-kuluri kollha, a favur tagħhom waqqaf skola. Għall-foqra morda, mibgħuta mill-isptarijiet imma għad għandhom bżonn għajnuna u assistenza, Pedro waqqaf l-ewwel sptar fid-dinja għall-konvalexxenti. Miet ta’ 41 sena  .

Il-Bambin ta’ Betlem, li f’ismu waqqaf il-kongregazzjoni Betlemita kien is-suġġett frekwenti tal-meditazzjoni tal-beatu, li kien jaf jiskopri fil-foqra l-wiċċ ta’ “Ġesù Bambin”: għal dan ħabbhom bi ħlewwa delikata, li t-tifkira tiegħu għadha ħajja fil-Gwatemala.

4. Marie de l’Incarnation (Marie Guyart) a été justement appelée “Mère de l’Eglise catholique au Canada”.

A dix-sept ans, elle épouse Claude Martin; à dix-huit ans elle est mère; à vingt ans, elle est déjà votive. Marie refuse un second mariage que lui proposent ses parente et, à trente-deux ans, elle entre au monastère des Ursulines de Tours. Dieu lui a donné de comprendre la laideur du péché et le besoin de rédemption. Ayant une profonde dévotion au Cœur de Jésus et méditant assidûment le mystère de l’Incarnation, elle mûrit sa vocation missionnaire: “Mon corps était dans notre monastère, écrira-t-elle dans son autobiographie, mais mon esprit ne pouvait être enfermé. L’Esprit de Jésus me portait dans les Indes, au Japon, dans l’Amérique, dans l’Orient, dans l’Occident, dans les parties du Canada et dans les Hurons, et dans toute la terre habitable où il y avait des âmes raisonnables que je voyais appartenir à Jésus-Christ”. En 1639, elle est au Canada. Elle est la première Sœur française missionnaire. Son apostolat catéchétique en faveur des indigènes est infatigable: elle compose un catéchisme dans la langue des Hurons, un autre dans la langue des Iroquois, un troisième dans la langue des Algonquins.

Ame profondément contemplative, engagée cependant dans l’action apostolique, elle émet le vœu de “chercher la plus grande gloire de Dieu en tout ce qui serait de plus grande sanctification”, et en mai 1653, elle s’offre intérieurement en holocauste à Dieu pour le bien du Canada.

Maîtresse de vie spirituelle, au point que Bossuet l’a définie la “Thérèse du Nouveau Monde”, et promotrice d’œuvres d’évangélisation, Marie de l’Incarnation unit en elle, de manière admirable, la contemplation et l’action. En elle la femme chrétienne s’est réalisée pleinement et avec un rare équilibre, dans ses divers états de vie: épouse, mère, veuve, directrice d’entreprise, religieuse, mystique, missionnaire, et cela toujours dans la fidélité au Christ, toujours en union étroite avec Dieu.

Traduzzjoni Taljana

4. Maria dell’Incarnazione (Marie Guyart) ġiet imsejħa ġustament “omm il-Knisja kattolika fil-Kanada”.

Ta’ 17-il sena żżewġet lil Claudio Marin; ta’ 18-il sena kienet omm, ta’ għoxrin sena kienet diġa armla. Marija irrifjutat li terġà tiżżewweġ kif ipproponewlha l-ġenituri tagħha u, ta’ 32 sena, tidħol fil-monasteru tal-Orsolini ġo Tours. Alla taha li tagħraf l-oskurità tad-dnub u l-bżonn tal-fidwa. Billi kellha devozzjoni profonda lejn il-Qalb ta’ Ġesù u billi kienet timmedita b’mod regholari l-misteru tal-inkarnazzjoni, timmatura l-vokazzjoni missjunarja tagħha: “Ġismi kien fil-monasteru tiegħek – tikteb fl-awtobijografija tagħha – imma l-ispirtu tiegħi ma setax ikun magħluq. L-Ispirtu ta’ Ġesù ħadni fl-Indji, fil-Ġappun, fl-Amerika, fil-Lvant, fil-Punent, fiż-żoni tal-Kanada u tal-Hurons,. U fid-dinja kollha abitata, fejn hemm numtru ta’ erwieħ raġonevoli li kien jidfher li jappartienu lil Ġesù Kristu”. Fl-1639, kienet il-Kanada. Kienet l-ewwel soru Franċiża missjunarja:  L-apostolat kateketiku tagħha favur l-indiġeni kien infatikabbli: ħejjiet katekiżmu bil-lingwa tal-Uroini, ieħor fil-lingwa tal-Irokeżi, u t-tielet wieħed bil-lingwa tal-Algonkini.

Ruħ profondament kontemplattiva, iżda mpenjata għall-azzjoni apostolika, hija tagħmel il-wegħda li “tfittex l-ikbar glorja ta’ Alla f’dak kollu li kien tal-ikbar qdusija”, u f’Mejju 1653, hija offriet lilha nfisha internament f’olokawst lil Alla għall-ġid tal-Kanada.

Għalliema tal-ħajja spiritwali, tant li Bossuet iddefiniha bħala “Tereża tad dinja l-ġdida”, u promotriċi ta’ opri ta’ evanġelizzazzjoni, Maria dell’Incarnazione tgħaqqad fiha, b’mod ammirevoli, il-kontemplazzjoni u l-azzjoni. Fiha l-mara nisranija twettaq lilha nfisha pjenament u b’ekwilibriju rari, fid-diversi stati tal-ħajja: għarusa, omm, armla, direttriċi ta’ kumpanija, reliġjuża, mistika, missjunarja, u dan dejjem fil-fedeltà lejn Kristu, dejjem f’għaqda stretta ma’ Alla.

5. François de Montmorency-Laval, noble fils de la France, animé lui aussi du charisme missionnaire, aurait pu aspirer aux carrières humaines les plus prometteuses, mais il préféra correspondre généreusement à l’invitation du Christ qui l’envoyait annoncer l’Evangile dans des contrées lointaines. Elu Vicaire Apostolique dans la “Nouvelle France”, revêtu du caractère épiscopal, il s’établit à Québec, et il se donne avec un zèle infatigable à l’expansion du Règne de Dieu en réalisant la figure idéale de l’Evêque: il consacre aux Indiens la première part de son ministère; il voyage sans arrêt à havers l’immense région, la moitié du continent nord-américain; il fonde le séminaire de Québec, qui deviendra ensuite l’“Université Laval”, l’une des premières Universités catholiques des temps modernes; il s’occupe, avec un soin particulier, des prêtres, des religieux et des religieuses; il obtient du Saint-Siège l’institution à Paris d’un séminaire pour les “Missions Etrangères”.

Marie de l’Incarnation qui l’avait précédé au Canada vingt ans auparavant et qui est aujourd’hui béatifiée avec lui, écrivait à son arrivée: “C’est un homme de grana mérite et de vertu insigne; ce ne sont pas les hommes qui l’ont choisi; je dirai en toute vérité qu’il vit comme un saint et comme un apôtre”.

Traduzzjoni Taljana

5. Francesco de Montmorency-Laval, iben nobbli ta’ Franza, animat ukoll hu mill-lkariżma missjunarja, setà aspira ruħu għall-karrieri umani l-iktar promettenti, imma pprefera jikkorrispondi b’mod ġeneruż mal-istedina ta’ Kristu li stiednu biex iħabbar il-Vanġelu f’pajjiżi mbegħda. Elett vigarju apostoliku fi “Franza l-Ġdida”, imlibbes bil-kariżma episkopali stabilixxa ruħu fi Quebec, u taha b’żelu nfatikabbli għall-espansjoni tas-saltna ta’ Alla waqt li wettaq l-figura ideali tal-Isqof: ikkonsagra lill-indjani l-ewwel parti tal-ministeru tiegħu; ivvjaġġa bla waqfien tul ir-reġġjun immens, nofs il-kontinent nord-amerikan; waqqaf is-seminarju ta’ Quebec, li wara sar l-“Università Laval”. Waħda fost l-ewwel universitajiet kattolċi taż-żminijiet moderni, li tieħu ħsiem b’attenzjoni speċjali tas-saċerdoti, tar-reliġjużi maskili u fenninili; tikseb mis-Santa Sede l-istituzzjoni f’Pariġi ta’ seminarju għall-“Missjonijiet Esteri””.

Marija dell’Incarnazione li marret fil-Kanada għoxrin sena qablu u li llum hija beatifikata miegħu, kienet kitbet dwar il-wasla tiegħu: “Dan huwa bniedem ta’ mertu kbir u ta’ virtù distinta; mhux il-bnedmin għażluh; ikolli ngħid fil-verità kollha li huwa jgħix bħal qaddis u bħal appostlu”.

6. This wonderful crown of new Beati, God’s bountiful gift to his Church, is completed by the sweet, frail yet strong figure of a young woman who died when she was only twenty-four years old: Kateri Tekakwitha, the “Lily of the Mohawks”, the Iroquois maiden, who in seventeenth-century North America was the first to renew the marvels of sanctity of Saint Scholastica, Saint Gertrude, Saint Catherine of Siena, Saint Angela Merici and Saint Rose of Lima, preceding, along the path of Love, her great spiritual sister: Therese of the Child Jesus.

She spent her short life partly in what is now the State of New York and partly in Canada. She is a kind, gentle and hardworking person, spending her time working, praying and meditating. At the age of twenty she receives Baptism. Even when following her tribe in the hunting seasons, she continues her devotions, before a rough cross carved by herself in the forest. When her family urges her to marry, she replies very serenely and calmly that she has Jesus as her only spouse. This decision, in view of the social conditions of women in the Indian tribes at that time, exposes Kateri to the risk of living as an outcast and in poverty. It is a bold, unusual and prophetic gesture: on 25 March 1679, at the age of twenty-three, with the consent of her spiritual director, Kateri takes a vow of perpetual virginity, as far as we know the first time that this was done among the North American Indians.

The last months of her life are an ever cleaner manifestation of her solid faith, straight-forward humility, calm resignation and radiant joy, even in the midst of terrible sufferings. Her fast words, simple and sublime, whispered at the moment of death, sum up, like a noble hymn, a life of purest charity: “Jesus, I love you…”

Traduzzjoni Taljana

6. Din il-kuruna sabiħa ta’ beati ġodda, rigal ġeneruż ta’ Alla lill-Knisja tiegħu, tkompli bil-figura ta’ mara żagħżugħa ħelwa, fraġli imma b’saħħitha li mietet ta’ età ta’ 24 sena biss: Kateri Tekakwitha, il-“Gilju tal-Mohawks”, il-verġni Irokiża li fis-sbatax-il seklu fl-Amerika ta’ Fuq kienet l-ewwel biex iġġedded l-għeġubijiet ta’ qdusija ta’ Santa Skolastika, Santa Ġertrude, Santa Katerina ta’ Siena, Santa Anġela Meriċi u Santa Rosa ta’ Lima. Waqt li għaddiet ‘il quddiem tul il-mogħdija tal-imħabba, lil oħtha spiritwali l-kbira, Tereża tal-Bambin Ġesù.

Għaddiet ħajjitha qasira parti f’dak li llum huwa l-Istat ta’ New York u parti fil-Kanada. Kienet persuna ġentili, ħelwa u ħaddiema qawwija, li kienet tgħaddi l-ħin tagħha billi taħdem, titlob u timmedita. Irċeviet il-magħmudija fl-età ta’ 20 sena. Ukoll waqt li kienet issegwi t-tribù tagħha fl-istaġun tal-kaċċa, kienet tkompli d-devozzjonijiet tagħha, quddiem salib goff skolpit minnha stess fil-foresta. Meta l-familja tagħha stednuha biex tiżżewweġ, hija wieġbet b’serenità kbira u kalma li kellha lil Ġesù bħala l-uniku għarus. Din id-deċiżjoni, meta tqis il-kondizzjonijiet soċjasli tal-mara fit-tribujiet Indjani, esponiet lil Kateri għar-riskju li tgħix bħala mwarrba u fil-faqar. Kien ġest qalbieni, mhux tas-soltu u profetiku: fil-25 ta’ Marzu 1679, fl-età ta’ 23 sena, bil-kunsens tad-direttur spiritwali tagħha, Kateri ppronunzjat il-vot ta’ verġinità perpetwa; sa fejn nafu aħna kienet l-ewwel darba li dan seħħ fost l-Indjani tal-Amerika ta’ Fuq.

L-aħħar xahar ta’ ħajjitha hiuwa manifestazzjoni dejjem iktar ċara tal-fidi solida tagħha, umiltà sinċiera, rassenjazzjoni kalma u ferħ jiddi, ukoll f’nofs it-tbatijiet l-iktar terribbli. L-aħħar kliem tagħha, sempliċi u sublimi, mlissen fil-waqt tal-mewt, jiġbor fil-qosor, bħala innu nobbli, ħajja ta’ karità purissma: “Ġesù, jien inħobbok”.

7. Mimlijin b’ferħ imqanqal niżżu ħajr lil All;a li jkompli jagħti b’mod ġeneruż lill-Knisja id-don tal-qdusija, u nbaxxu rasna b’rispett biex inqimu lill-beati rġiel il-ġodda u lill-beati nisa li tagħhom għadna kif fil-qosor iddeskrivejna l-fiżjonomija  spiritwali; nisimgħu bil-ħlewwa il-messaġġ, li jindirizzawlna bil-qawwa tax-xhieda tagħhom. Tassew, permezz tal-fidi qlubhom infetħu b’ġenerożità għall-kelma ta’ Alla u saru għamara ta’ Kristu, u huma, radikati u msejsa fil-karità, laħqu profondità speċjali ta’ għarfien u fehim tal-pjan divin misterjuż tas-salvazzjoni, u għarfu l-imħabba ta’ Kristu li tissupera kull għarfien (cf. Ef 3, 17-19). F’dan il-jum ta’ glorja ifakkruna li aħna lkoll mistiedna u mistennija li nsegwu l-qdusija u l-perfezzjoni tal-istat propju tagħna (cf. Lumen Gentium, 42) u li l-Knisja, li tgħix fiż-żmien, minn qaddisha hija missjunarja u għandha ssegwi l-istess triq segwita minn Ġesù, it-triq jiġifieri tal-faqar, tal-ubbidjenza, tas-servizz u tas-sagrifiċċju tagħha nfisha sal-mewt (cf. Ad Gentes, 1. 5).

O Beati maskili u femminili,
li llum il-Knisja pellegrina
tigglorifika u tgħolli,
tuna l-qawwa
li nimitaw il-fidi tagħkom ċara,
meta nsibu ruħna fil-waqtiet tad-dlam;
it-tama serena tagħkom,
meta nsibu ruħna mfarrka mid-diffikultajiet;
Il-karità mħeġġa tagħkom lejn Alla,
meta nkuinu ttentati li nidolatraw lill-krejaturi;
l-imħabba delikata tagħkom lejn l-aħwa,
meta nkunu rridu ningħalqu
fl-individwaliżmu egoistiku tagħna!
O Beati bierku lill-art twelidkom,
dawk tal-oriġni
u dawk li kienu mogħtija lilkom minnm Alla,
bħala l-“art imwegħda” lil Abraham,
u li intom ħabbejtu, evanġelizzajtu, qaddistu!

O Beati,
bierku lill-Knisja kollha, pellegrina
li qiegħda tistenna l-art definittiva!

O Beati,
bierku lid-dinja,
li għandha l-ġuħ u l-għatx tal-qdusija!

Beatu Giuseppe de Anchieta,
Beata Maria dell’Incarnazione,
Beatu Pietro De Betancur
Beauo Giuseppe De Montmorency-Laval,
Beata Caterina Tekakwitha, itolbu għalina!

Miġjub mit-Taljan għall-Malti minn Emanuel Zarb