Ġwanni Pawlu II lill-Abbatini f’pellegrinaġġ internazzjonali


QUDDIESA GĦALL-PELLEGRINAĠĠ INTERNAZZJONALI TAL-ABBATININ

OMELIJA TA’ ĠWANNI PAWLU II. Awla Pawlu VI, 9  ta’ April 1980

Għeżież ħbieb.

Jiena kuntent li qed niċċelebra l-Ewkaristija, imdawwar bikom ilkoll, tfal, żgħażagħ, adulti. Abitwalment, fil-pajjiżi differenti tal-Ewropa li huma tagħkom, twettqu dan l-uffiċċju madwar is-saċerdoti tagħkom, jew madwar l-Isqfijiet tagħkom li huma s-suċċessuri tal-Appostli. U l-lejla: madwar l-Isqof ta’ Ruma, li huwa s-suċċessur ta’ Pietru, ir-ragħaj mogħti minn Kristu lid-dixxipli kollha tiegħu.

1. Intom ġejtu hawn biex tieħdu sehem fil-ferħ paskwali tal-Knisja, li tiffesteġġja l-qawmien mill-imwiet tal-Mulej flimkien mal-insara ta’ kull pajjiż. Imma intom stess, iġġorru fikom dan il-ferħ tal-Għid. Mhux biss temmnu fi Kristu ħaj, irċivejtu fikom il-grazzja tiegħu, imma intom ukoll b’mod partikolari disponibbli li sservu lil Kristu fit-twettiq tas-servizz liturġiku tagħkom, terġgħu tgħixu kważi b’mod kontinwu din il-prossimità li għaliha l-Mulej Ġesù, speċjalment f’dan il-perijodu paskwali, jistieden u jmexxi lid-dixxipli tiegħu waqt li jiltaqà magħhom u jirrivelalkom il-qawmien mill-imwiet tiegħu.

Dan tafuh, huwa qabel xejn dwar in-nisa, li ġew ħdejn qabru nhar l-Għid filgħodu u li Ġesù sellmilhom u assikurahom waqt li talabhom biex iwasslu l-aħbar lill-appostli. Hija Marija Maddalena li qiegħda tfittex ġismu u li trid iżżomm lil Ġesù meta hu jsejħilha b’isimha. Huma d-dixxipli ta’ Emmaws li qegħdin jimxu miegħu, u li talbuh biex jibqà magħhom u li jagħrfuh fi qsim il-ħobż. Huma l-appostli, u b’mod partikolari Tumas, li lilu Ġesù rxuxtat jurih idejh u riġlejh u li jafda l-Vanġelu għad-dinja kollha. Huwa Pietru u huwa Ġakbu (Huma għal darb’oħra l-appostli li jilmħuh waqt is-sajda iebsa u li Ġesù jilqà għall-ikla tiegħu fuq xtut il-lag. Huma l-ħames mitt dixxiplu li lilhom deher, bħal ma jgħidilna San Pawl, l-ikkonvertit).

Ġesù daħħalhom ilkoll fil-fidi plenarja, sal-punt li huma setgħu jgħidu bħal Tumas: “Mulej tiegħi u Alla tiegħi”. Huwa ħejjijhom biex jgħixu kontinwament fil-preżenza nviżibbli tiegħu, fil-paċi u fil-ferħ. Huwa rregalalhom l-Ispirtu tiegħu.  Irrendihom xhieda tiegħu f’għajnejn l-oħrajn. Fkelma waħda, introduċihom f’ħajtu ntima u glorjuża.

Illum, l-istess Mulej Ġesù, imtellà s-sema, huwa preżenti u jaġixxi fis-sagramenti tal-Knisja, b’mod speċjali fl-Ewkaristija. U intom, assoċjati fis-servizz liturġiku tal-altar, għandkom l-unur u l-kuntentizza li tersqu b’mod intimu lejn dan Kristu.

2. Bla dubju, il-liturġija ma tokkupax l-attività kollha tal-Knisja, Hemm parti wiesgħa ta’ xandir, ta’ katekeżi, ta’ predikazzjoni, biex tqajjem il-fidi, titmagħha, tedukaha. U intom stess, intom tibbenefikaw minn dan.

Hemm it-talb personali li fih kull wieħed minnkom għandu jitkellem mal-Mulej b’mod sigriet, jew ma’ ħbiebu. Hemm l-opri kollha tal-apostolat u tal-karità: l-imħabba hija s-sinjal li bih jingħarfu d-dixxipli ta’ Kristu. Imma l-liturġija hija l-quċċata li għaliha timmira l-azzjoni kollha tal-Knisja, u l-oriġni li minnu hija l-qawwa kollha tagħha (cf. Sacrosanctum Concilium, 9-10).

U hemm jintrabat il-patt ma’ Alla, li l-poplu huwa mqaddes, jirrendi glorja lil Alla, iqawwi l-irbit tiegħu mal-Knisja u jiffortifika l-karità tiegħu. Waqt u wara l-Konċilju Vatikan II, il-Knisja riedet tirrestawra l-liturġija, sabiex din tesprimi b’ċarezza ikbar dawn ir-realtajiet qaddisa u li l-poplu nisrani jkun jistà jieħu sehem b’ċelebrazzjoni sħiħa, attiva u komunitarja (cf. Ivi, 21). Jinħtieġ li din iċ-ċelebrazzjoni, ukoll fis-sempliċità tagħha, tkun dejjem sabiħa u denja, u li hi twassal lill-parteċipanti biex jidħlu fl-azzjoni qaddisa ta’ Ġesù li jgħinna nifhmu kelmtu, joffri lilu nnifsu f’sagrifiċċjuu jgħaqqadna ma’ ġismu.

Jiena stess fl-okkażjoni ta’ Ħamis ix-Xirka, ktibt, dwar is-sens tal-Ewkaristija u l-mod li niċċelebrawha, ittra lill-Isqfijiet kollha, u, permezz tagħhom, lis-saċerdoti kollha.

Chers Amis,
Je suis heureux de célébrer l’Eucharistie, entouré de vous tous, enfants, jeunes, adultes. Habituellement, dans les divers pays d’Europe qui sont les vôtres, vous accomplissez cet office autour de vos prêtres, ou de vos Evêques qui sont les successeurs des Apôtres. Et ce soir: autour de l’Evêque de Rome, qui est le successeur de Pierre, le Pasteur donné par le Christ à l’ensemble de ses disciples.

1. Vous êtes venus ici participer aux joies pascales de l’Eglise, qui fête la Résurrection du Seigneur avec des chrétiens de tous les pays. Mais vous-mêmes, vous portez en vous ceste joie de Pâques.

Non seulement vous croyez en Jésus vivant, vous avez reçu en vous sa grâce, mais vous êtes tout spécialement disponibles pour servir le Christ dans l’accomplissement de votre service liturgique, vous revivez presque continuellement ceste proximité à laquelle le Seigneur Jésus, surtout en ceste période pascale, invite et admet ses disciples, en les rencontrant et en leur révélant sa Résurrection.

Vous le savez, il s’agit d’abord des femmes, venues à son tombeau le matin de Pâques et que Jésus salue et rassure, en leur demandant de porter la Nouvelle aux Apôtres. C’est Marie-Madeleine qui cherche son corps et qui voudrait retenir Jésus quand il l’appelle par son nom. Ce sont les disciples d’Emmaüs qui cheminent avec lui, lui demandent de rester avec eux et le reconnaissent à la fraction du pain. Ce sont les Apôtres, et en particulier Thomas, auxquels Jésus ressuscité montre ses mains et ses pieds et confie l’Evangile pour le monde entier. C’est Pierre et c’est Jacques. [Ce sont encore les Apôtres qui l’aperçoivent au cours de leur pêche laborieuse et que Jésus accueille à son repas au bord du lac. Ce sont cinq cents disciples auxquels il apparaît, comme le dit saint Paul, le converti.] Jésus les a fait entrer les uns et les autres dans la foi plénière, au point qu’ils ont pu dire comme Thomas: “Mon Seigneur et mon Dieu”. Il les a préparés à vivre continuellement en sa présence invisible, dans la paix et dans la joie. Il leur a donné son Esprit. Il en a fait ses témoins aux yeux des autres. Bref, il les a introduits dans sa vie intime et glorieuse.

Aujourd’hui, le même Seigneur Jésus, élevé au ciel, est présent et agit dans les sacrements de l’Eglise, surtout dans l’Eucharistie. Et vous, associés au service liturgique de l’autel, vous avez l’honneur et le bonheur d’approcher intimement de ce Christ.

2. Certes, la liturgie ne remplit pas toute l’activité de l’Eglise. Il y a une très large part d’annonce, de catéchèse, de prédication, pour éveiller la foi, la nourrir, l’éduquer. Et vous-mêmes, vous en bénéficiez. Il y a la prière personnelle où chacun doit parler au Seigneur dans le secret, ou avec ses amis. Il y a toutes les œuvres d’apostolat et de charité: l’amour est le signe auquel on reconnaît les disciples du Christ. Mais la liturgie est le sommet auquel tend toute l’action de l’Eglise, et la source d’où découle toute sa force.

C’est là que se noue l’Alliance avec Dieu, que le peuple est sanctifié, rend gloire à Dieu, resserre ses liens avec l’Eglise et fortifie sa charité. Pendant et depuis le grana concile Vatican II, l’Eglise a voulu restaurer la liturgie, pour qu’elle exprime avec plus de clarté ces réalités saintes et que le peuple chrétien puisse y participer par une célébration pleine, active et communautaire. Il faut que ceste célébration, même dans sa simplicité, soit toujours belle et digne, et qu’elle conduise les participants à entrer dans l’action sainte de Jésus qui nous fait entendre sa parole, s’offre en sacrifice et nous unit à son Corps.

Moi-même, à l’occasion du Jeudi Saint, je viens d’écrire, sur le sens de l’Eucharistie et la manière de la célébrer, une lettre à tous les Evêques et, par eux, à tous les prêtres.

Traduzzjoni Taljana tal-omelija ppronunzjata bil-lingwa Tedeska

F’dak li jirrigwarda lilkom, ħbieb żgħażagħ għeżież tiegħi, intom twettqu maġemb is-saċerdot, li jaġixxi biss f’isem Kristu, servizz li jikkonsisti fli jkompli jagħmilkom b’mod iktar evidenti l-adulti tal-misteru ewkaristiku. Isimgħu dak li qalu l-Isqfijiet fl-aħħar Konċilju: “Waqt iċ-ċelebrazzjoni liturġika kull wieħed għandu, sew jekk liturġista sew jekk fidil, jagħmel biss dak kollu li jikkonċerna t-twettiq ta’ dmiru, iġifieri dak li jmiss lilu, f’osservanza tar-regoli liturġiċi, min-natura tal-fatt. Ukoll l-abbatini – hawn hekk qegħdin isejħulkom – letturi, kommentaturi u koristi jesegwu servizz liturġiku veru. Għalhekk għandhom iwettqu dmirhom b’devozzjoni sinċiera u b’ordni, li tixraq lil tali servizz u kif ġustament minnhom il-Poplu ta’ Alla jippretendi.” (Ivi, 28 e 29). Fl-ittra tiegħi ta’ ftit ilu dwar il-misteru u dwar l-adorazzjoni tas-Santissma Ewkaristija komplejt inżid: “Il-possibiltajiet li t-tiġdid postkonċiljari ħoloq, għandhom dejjem iservu sabiex insiru xhieda u parteċipi ta’ ċelebrazzjoni vera tal-kelma ta’ Alla. Barra minn hekk jiżdied in-numru ta’ dawk il-bnedmin li jieħdu sehem attiv f’din iċ-ċelebrazzjon” (Ġwanni Pawlu II, Dominicae Cenae, 10).

Dan jgħodd qabel xejn għall-“kjeriċi”, l-“abbatini” – “qaddejja”,  “abbatini”, “enfants de choeur”, “grands clercs”, kif jissejħu f’pajjiżi oħra. Dawn jakkumpanjaw lis-saċerdot għall-altar, jitolbu maġembu, joffrulu dak li jkollu bżonn għall-offerta mqaddsa. Jew, migħud fil-qosor, jesgwixxu b’xi mod il-funzjonijiet ta’ akkolti, ukoll mingħajr ma jkunu rċivew apposta l-anzjanità ta’ konsagrazzjoni ta’ dawn.

Barra minn dan hekk ukoll servizzi oħra, li huma wkoll meħtieġa għal ċelebrazzjoni denja tal-Ewkaristija. Niżżi ħajr lil-“letturi”, il-ħaġa li qabel xejn tirrigwarda lill-iktar adulti fostkom; is-servizz tal-“kanturi”, b’mod partikolari fl-irwol ta’ “schola cantorum”, ta’ kor tat-tfal, żgħażagħ u adulti tal-knisja. Dawn is-servizzi huma dmir tal-komunità kollha kemm hi u għalhekk tal-lajċi, irġiel u nisa. Meta dawn jiġu esegwiti denjament, issir iktar elokwenti ċ-ċelebrazzjoni kollha u din issir b’iktar parteċipazzjoni kbira interna. Barra minn dan wieħed jistà jiġbed l-attenzjoni wkoll ta’ dawk li jirrendu ruħhom parteċipi tal-ġest tal-offertorju: id-doni biex ngħidu hekk huma simbolu għal dak kollu li l-komumnità waqt iċ-ċelebrazzjoni ewkaristika ġġib lil Alla bħala offertà u tidħol fl-ispirtu; li fosthom insibu l-ħobż u l-imbid, li jsiru l-ġisem u d-demm tal-Mulej.

Żgħażagħ tiegħi, ħbieb tiegħi, dawn is-servizzi kollha għandhom madankollu jkunu mħejjija sewwa. Hemm bżonn li taħdmu biex tifhmu, iktar u iktar, il-liturġija, għandkom b’modi multipli tiddikjaraw lilkom infuskom għal Kristu u għall-Knisja. Tagħmlu dak u titgħallmuh huwa d-dmir edukattiv tal-gruppi tagħkom, li fihom tiddedikaw ruħkom għat-talb u għall-apostolat. Dawk li huma nkarigati biex jaqraw jew ikantaw it-testi tal-Iskrittura Mqaddsa, għandhom jifhmu sew is-sens tal-kelma ta’ Alla, għalhekk jeżaminaw u jitgħallmu ixandru b’mod dinjituż u ċar, sabiex tkun irċevuta u mifhuma sewwa, u mogħtija lil dawk preżenti b’utilità spiritwali. F’dan il-kuntest irrid nitlob b’mod enerġiku li s-saċerdoti u l-edukaturi jiddedikaw għal din it-tħejjija l-attenzjoni kollha u l-ħin neċessarju.

Hija x-xewqa kbira tiegħi li l-liturġija b’mod speċjali tkun ristabbilità fid-dinjità totali tagħha u mwettqa bħala veru att qaddis, għalhekk hija timponi fuqna f’komunjoni ma’ Kristu, bl-ispirtu triplu! Irrid li l-fidili jieħdu sehem b’mod attiv, b’fidi sħiħa u rispetto, b’rakkoljiment u devozzjoni, u wkoll biż-żelu dovut. Intom għandkom l-opportunità li tikkontribwixxu għal dan b’miżura kbira. U jien naf ukoll li f’pajjiżkom ħafna jaħdmu għal dan il-għan. Xejn inqas f’bosta postijiet dan is-servizz jidher wisq mogħti l-ġemb. Taħt il-pretest tas-sempliċità jaqgħu f’ċelebrazzjonijiet monotoni, jew jinsew il-karattru sagru u festuż. Min-naħa tiegħi fil-Polonja, qabel xejn fid-dijoċesi ta’ Krakovja, għamilt esperjenzi ndimentikabbl, li għalihom ikkontribwew b’miżura determinanti ż-żgħażagħ għas-sbuħija u għall-vivaċità taċ-ċelebrazzjoni Ewkaristika.

Was nun euch betrifft, meine lieben jungen Freunde, so vollzieht ihr an der Seite des Priesters, der allein im Namen Christi handelt, einen Dienst, welcher dazu bestimmt ist, die Größe des eucharistischen Geheimnisses noch deutlicher werden zu lassen. Hört, was die Bischöfe darüber im letzten Konzil gesagt haben:”Bei den liturgischen Feiern soll jeder, sei er Liturge oder Gläubiger, in der Ausübung seiner Aufgabe nur das und all das tun, was ihm aus der Natur der Sache gemäß den liturgischen Regeln zukommt. Auch die Ministranten – hier werdet ihr also genannt -, Lektoren, Kommentatoren und Mitglieder der Kirchenchöre vollziehen einen wahrhaft liturgischen Dienst.

Deswegen sollen sie ihre Aufgabe in aufrichtiger Frömmigkeit und in einer Ordnung erfüllen, wie sie einem solchen Dienst ziemt und wie sie das Volk Gottes mit Recht von ihnen verlangt“. In meinem kürzlichen Schreiben über das Geheimnis und die Verehrung der heiligsten Eucharistie habe ich noch hinzugefügt: ”Die Möglichkeiten, welche die nachkonziliare Erneuerung geschaffen hat, werden vielerorts so genutzt, daß wir Zeugen und Teilnehmer einer echten Feier des Wortes Gottes werden. Es nimmt ferner die Zahl jener Menschen zu, die sich aktiv an dieser Feier beteiligen“.

Dieses gilt vor Allem auch für die ”Meßdiener“, die ”Ministranten“ – ”servants“, ”chierichetti“, ”enfants de choeur“, ”grands clerc“, wie diese in anderen Ländern genannt werden. Sie begleiten den Priester zum Altar, beten an seiner Seite, reichen ihm dar, was er zum heiligen Opfer nötig hat.

Oder kurz gesagt, sie verrichten gleichsam die Funktionen von Akoluthen, ohne deren Amtsweihe eigens dazu empfangen zu haben.

Daneben gibt es noch andere Dienste, die für die würdige Feier der Eucharistie ebenfalls notwendig sind. Ich denke an den Dienst der ”Lektoren“, der vor allem die größeren unter euch betrifft; an den Dienst der ”Sänger“, besonders im Rahmen der ”schola cantorum“, der Kirchenchöre für Kinder, Jugendliche und Erwachsene. Diese Dienste sind die Aufgabe der ganzen Gemeinde und somit der Laien, Männer und Frauen. Wenn sie würdig vollzogen werden, wird die gesamte Feier ausdrucksvoller und geschieht sie mit größerer innerer Anteilnahme. Man könnte ferner auch noch auf jene hinweisen, die sich an der Gabenprozession beteiligen: die Gaben sind gewissermaßen ein Symbol für alles, was die Gemeinde bei der Eucharistiefeier Gott zum Opfer bringt und im Geiste darbietet; darunter befinden sich Brot und Wein, die der Leib und das Blut des Herrn werden.

Meine lieben, jungen Freunde, alle diese Dienste müssen jedoch gut vorbereitet werden. Ihr müßt euch bemühen, die Liturgie zu verstehen, mehr noch, ihr müßt euch auf vielfältige Weise zu Christus und zur Kirche bekennen. Dies zu tun und zu lernen ist die erzieherische Aufgabe eurer Gruppen, in denen ihr euch dem Gebet und dem Apostolat widmet. Diejenigen, die beauftragt sind, die Texte der Heiligen Schrift vorzulesen oder vorzusingen, müssen den Sinn des Wortes Gottes gut verstehen, darüber selbst betrachten und es lernen, dieses würdig und deutlich zu werkünden, damit es gut vernommen und verstanden wird und den Anwesenden zum geistlichen Nutzen dient.

In diesem Zusammenhang möchte ich nachdrücklich darum bitter, daß die Priester und Erzieher auf diese Vorbereitung alle notwendige Sorge und Zeit verwenden.

Es ist mein großer Wunsch, daß die Liturgie überall in ihrer ganzen Würde wiederhergestellt und als warhaft heilige Handlung vollzogen wird, weil sie uns in Gemeinschaft setzt mit Christus, dem dreimal Heiligen! Ich möchte, daß die Gläubigen aktiv daran teilnehmen, voller Glauben und Ehrfurcht, mit Sammlung und Andacht und auch mit gebührendem Eifer. Ihr habt die Gelegenheit, dazu in einen großen Maße beizutragen. Und ich weiß auch, daß in euren Ländern viele sich darum bemühen. Dennoch aber scheint dieser Dienst an manchen Orten leider auch vernachlässigt zu werden. Unter dem Vorwand der Einfachheit verfällt man in monotone Feiern, oder der sakrale und festliche Charakter droht verloren zu gehen. Ich meinerseits habe in Polen, vor allem in meiner Diözese Krakau, unvergeßliche Erfahrungen gemacht, wobei die Jugendlichen einen maßgeblichen Teil zur Schönheit und Lebendigkeit der Eucharistiefeier beigetragen haben.

3. Ejjew issa nerġgħu lura għall-Vanġelu tallum. Din hija b’xi mod l-istorja ta’ kull waħda mill-quddies tagħna. Bħad-dixxipli ta’ Emmaws, aħna nisimgħu lill-Mulej li jkellimna dwar is-sens ta’ mewtu, tal-qawmien mill-imwiet tiegħu, dwar dak li huwa jistenna minna. U ċ-ċelebrant, bħal Ġesù, jispjegahulna. Imma dan mhux biżżejjed. Il-Mulej, fil-persuna tal-ministru tiegħu jbierek u jaqsam il-ħobż. U taħt id-dehra tal-ħobż, għajnejkom, edukati mill-fidi, huma żguri li jagħrfuh. Dan l-għarfien, din il-viċinanza ta’ Ġesù, u ferm iktar il-fatt li intom stess tirċievu, wara tħejjija denja, dan il-ħobż tal-ħajja li huwa ġismu jimlukom b’ferħ indeskrivibbli, għaliex intom tħobbu lill-Mulej. Nittama li din l-esperjenza, li intom iġġeddu spiss qrib is-saċerdot, tħalli traċċi dejjiema f’ħajjitkom. Bla dubju intom mintomx eżentati mill-isforzi, għaliex hemm ir-riskju li intom issiru “familjari” ta’ dawn il-ġesti li taraw daqstant viċin u hekk spiss, u ma tagħrfux suffiċjentement l-imħabba tas-Salvatur tagħkom li joqrob lejkom u jagħmlilkom sinjal. Hemm bżonn li qalbkom tgħasses, hemm bżonn li t-talb iżomm fikom ix-xewqa tal-laqgħa tiegħu, u hemm bżonn ukoll li wara l-quddiesa intom taqsmu mal-oħrajn l-imħabba riċevuta. 


Is- servizz tagħkom, għeżież ħbieb, mela jassoċjakom mal-ministeru sagru tas-saċerdot, fl-isem tal-istess Kristu. imma għandkom dejjem, fostkomi, is-saċerdoti li tixtiequ u li l-Poplu ta’ Alla ma jgħaddix mingħajrhom? Intom tafu kemm il-pajjiżi tagħkom għandhom bżonn enormi tal-vokazzjonijiet saċerdotali. Waqt li ndur fuq it-tfal u ż-żgħażagħ li hawn preżenti jien ngħidilhom: “U int qatt ħsibt li Ġesù kien forsi stidnek għal intimità ikbar miegħu; għal servizz iktar elevat, għal donazzjoni radikali, preċiżament bħala saċerdot tiegħu, ministru tiegħu? Xi grazzja tkun għalik, għall-familja tiegħek, għall-parroċċa tiegħek, għall-komunitajiet insara li japprezzaw s-saċerdoti! Bla dubju, din il-grazzja mhijiex bilfors… “Jekk trid”, kien jgħid Ġesù. Imma tant żgħażagħ – ukoll llum – għad għandhom il-gost tar-riskju! Huma sikuri li ħafna minnhom huma kapaċi li jitilqu kollox biex isegwu lil Ġesù u jkomplu l-missjoni tiegħu. Hu xinhu, intom għandkom tagħmlu b’mod lejali l-mistoqsija. Il-mod li bih intom issa twettqu s-servizz tagħkom iħejjijkom biex twieġbu għas-sejħa tal-Mulej

Traduzzjoni Taljana tad-diskors ippronunzja bil-lingwa Ingliża

Waqt li ntemm id-diskors tiegħi indirizzat lilkom, nesprimi t-tama li l-komunità kollha tgħinkom biex tirrijassessjaw l-funzjonijiet liturġiċi tagħkom, u twettquhom tant b’mod perfett daqs kemm hu possibbli, tant li dawk kollha li jieħdu sehem fiċ-ċelebrazzjoni jkunu jistgħu jkollhom l-fidi u l-karità tagħhom imġedda mill-ġdid fi Kristu.

Nixtieq li tifhmu li l-Papa jħobbkom u jorbot ħafna ħafna fuqkom. Imberikkom b’qalbi kollha, u nħallikom b’dan il-kliem: “Aqdu lill-Mulej bil-ferħ!”

As I end my talk to you, I express my hope that the whole community will help you to appreciate your liturgical functions, and to carry them out as perfectly as possible, so that all taking part in the celebration will have their faith and charity renewed in Christ.

I want you to know that the Pope loves you and counts on you very much. I bless you with all my heart, and I leave you with these words: “Serve the Lord with gladness!”.

Miġjub mit-Taljan għall-Maltin minn Emanuel Zarb

Traduzzjoni Taljana tal-Omelija ppronunzjata bil-lingwa Franċiża